Miqësitë që shohim tek seriali “Friends” janë të mrekullueshme. Gjashtë njerëz shumë të ndryshëm nga njëri-tjetri në moshën e pjekurisë së tyre, me dëshira, qëllime, profesione dhe marrëdhënie të ndryshme, jetojnë me njëri-tjetrin.
Monica, Rachel, Chandler, Ross, Phoebe dhe Joey jetojnë së bashku, e duan njëri-tjetrin, dhe në fund e gjejnë lumturinë e tyre tek njëri-tjetri. Por gënjeshtra mizore e “Friends”, që u shfaq sërish në“HBO Max” më 27 maj për një ribashkim special, dhe shumë seriale të ngjashëm, tregojnë sesa larg këtij modeli janë shpesh miqësitë reale.
Televizioni dhe filmat na kanë ofruar prej kohësh pritje jorealiste mbi marrëdhëniet romantike. Në aeroport ndodh rrallë ndonjë takim apo ribashkim çiftesh, dhe shanset që një keqkuptim ironik të çojë drejt gjetjes së dashurisë së jetës tënde janë shumë të pakta.
Por më pak vëmendje i është kushtuar mënyrës sesi televizioni dhe filmat po diktojnë perceptimin tonë mbi miqësinë, në mënyra që nuk pasqyrojnë gjithnjë realitetin.
Miqësitë moderne tek të rriturit nuk janë vetëm sfiduese për t’u ndërtuar dhe mbajtur.
Por disa prova sugjerojnë se ato janë në rënie. 22% e brezit të mijëvjeçarit, deklaroi në një sondazh të vitit 2019 nga YouGov se nuk kishin “miq”, krahasuar me 16% të gjeneratës XX të fundit të shekullit të kaluar dhe 9 për qind të fëmijëve të vegjël.
Arsyet mund të mbështeten tek një larmi faktorësh: amerikanët bëjnë sot një jetë gjithnjë e më shumë të ngarkuar, dhe ndërsa miqtë tanë fokusohen tek karriera dhe marrëdhëniet, të ardhurat dhe oraret e tyre nisin të ndryshojnë.
Njerëzit largohen diku tjetër për punë të reja, ose për të qenë më pranë familjes. Distanca dhe koha bëhen barriera në një mënyrë që nuk ishin të tilla kur ishin të rinj, beqarë dhe të përkushtuar ndaj grupi të tyre të miqve. Por këtë nuk do ta mësoni kurrë duke parë televizior.
Nga “Friends” tek “Living Single”, nga “Grey’s Anatomy” tek “New Girl”, televizioni priret të ushqejë fantazinë se miqësitë e vërteta janë dhe duhet të jenë thellësisht të ngushta, por ato nuk kërkojnë ndonjë përpjekje reale për t’u ruajtur.
Por kjo qasje përbën një ndryshim i madh nga mënyra se si ne e dimë se si funksionojnë miqësitë në jetën tonë: si marrëdhënie kuptimplota, por ndonjëherë kalimtare që përfundimisht mund të shpërbëhen.
Miqësitë e vërteta janë plot me konflikte, ndarje, xhelozi dhe pajtime. Ato janë marrëdhënie si çdo lloj raporti tjetër, që kalon nëpër momente të dhimbshme në rritje, dhe nganjëherë ftohen për shkak të stresit të vazhdueshëm. Por asgjë nga këto gjëra, nuk duket se përshkruhet ndonjëherë në një ekran televiziv.
Për pasojë, ne kemi mbetur duke idealizuar marrëdhëniet që nuk do të ndodhnin jashtë kontekstit të televizionit. Për shembull, miqësitë televizive përshkruajnë rrallë miqësi që i mbijetojnë ndryshimeve të mëdha të jetës. Në këtë lloj bote virtuale, vendeve të punës, familjeve dhe fëmijëve, u jepet gjithnjë më shumë vlerë sesa miqësive.
Ndoshta ajo që shikuesit vërtet duan, nëse jemi të sinqertë, është që dinamika e miqësisë së personazheve tanë të preferuar televizivë të mos ndryshojë ose evoluojë, siç bëhet në jetën reale.
