Kreu i Lëvizjes Vetëvendosje për Shqipërinë, Boiken Abazi ka bërë një koment të gjatë në 1-vjetorin e shembjes së godinës së Teatriot Kombëtar. Ai thotë se shembja kriminale nga pushteti vlen të theksohet se është shembur jo vetëm Teatri, por njëkohësisht edhe shumë iluzione.
“Iluzioni i parë që u shemb, përveç Teatrit, ishte iluzioni se Qeveria Rama nuk do shkonte deri në shembjen e këtij objekti të trashëgimisë kulturore në qendër të Tiranës. Teatri jo vetëm që u shemb, por shembja u bë tinëz, në orët e para të mëngjesit. Madje, goditjet e para të fadromës u bënë duke pasur ende aktivistë brenda objektit të Teatrit, dhe duke u rrezikuar edhe jetën. Forca speciale të Policisë së Shtetit, të armatosura deri në dhëmb, hynë në objektin e Teatrit dhe me dhunë nxorrën aktivistët që ishin ende brenda. Dhuna e shfrenuar policore u ushtrua ndaj kujtdo që bënte rezistencë, dhe u pasua me dhjetëra arrestime ndaj qytetarëve” – shkruan Abazi.
“Një vit pas shembjes së Teatrit, u shemb edhe iluzioni se bashkë me Teatrin, Rama shembi pushtetin e tij. Është e qartë se opozita PD dhe LSI nuk mundi dot ta rrëzonte Ramën me votë duke përdorur krimin e kryer te Teatri për mobilizim. As opozita jashtë kontrollit të PD dhe LSI nuk mundi dot që të mobilizonte masivisht njerëzit përmes denoncimit të shembjes së Teatrit Kombëtar” – shprehet Abazi.
“Iluzioni i tretë i shembur bashkë me Teatrin është se shtresa e mesme në Shqipëri mund të sjellë ndryshimin e shkëputur nga kauzat e masave të gjera të popullsisë. Pjesa dërrmuese e aktivistëve që morën pjesë në rezistencën për mbrojtjen e Teatrit Kombëtar i përkisnin shtresës së mesme, më saktë një fraksioni të vogël të shtresës së brishtë të mesme në Shqipëri.
Niveli i varfërisë gjatë vitit 2020, duke e përllogaritur me më pak se 5.5 dollarë në ditë për person, në Shqipëri mbërriti zyrtarisht në 40% sipas shumë organizatave ndërkombëtare. Niveli jo zyrtar mund të jetë edhe më i lartë. Një pjesë tjetër e konsiderueshme e qytetarëve nuk janë shumë larg kufirit të varfërisë. Nëse kësaj i shton edhe rrënimin e shërbimeve publike si shëndetësia, infrastruktura, arsimi, etj., kuptohet që varfëria është e shtrirë shumë më gjerë në Shqipëri. Në rezistencën për mbrojtjen e Teatrit Kombëtar nuk morën pjesë njerëz të varfër.
Shumë prej njerëzve të varfër gjatë fushatës zgjedhore nuk e perceptonin aspak si çështje shembjen e Teatrit Kombëtar. Kauza e mbrojtjes së Teatrit Kombëtar nuk u lidh dot me kauzën e pabarazisë dhe varfërisë në Shqipëri. Ajo mbeti kauzë e huaj për shumicën e qytetarëve të Shqipërisë të zhytur në varfëri. Pati një moment kur kauza e Teatrit u lidh me ndihmën për familjet e dëmtuara nga tërmeti. Por kjo ndihmë mbeti në nivel filantropie, dhe nuk i lidhi kauzat drejt një mobilizimi të përbashkët. Aktivistët e përfshirë në mbrojtjen e Teatrit, të gjithë ne bashkë, dështuam ta lidhnim kauzën e Teatrit me masat e gjera të varfëruara në Shqipëri.
Kështu, bashkë me Teatrin, pas një viti, mund të thuhet se pa përfshirë shtresat e varfra të popullit në Shqipëri, pa u përfshirë drejtpërdrejt në kauzat urgjente që prekin (mbi)jetesën e tyre dhe shtypjen brutale të tyre, atëherë potenciali transformues nuk mund të çlirohet në Shqipëri. Bashkë me Teatrin u shemb edhe iluzioni se qyteti mund të mbrohet pa adresuar njëkohësisht mbrojtjen e më të pambrojturve në këtë shoqëri” –e mbyll Abazi.
