Një ndeshje pa histori, ose më saktë një ndeshje historia e të cilës u vendos që në minutat e para. Franca u imponua 4-1 në një sfidë të vendosur nga gabimi i teknikut Edy Reja me preferencën për Roshin si të majtë në mesfushen me pesë. Vendosën Coman dy herë e Giroud e në fund Ikone, duke e vënë Shqipërinë tashmë në situatë delikate kunder Islandës të martën. Gol simbolik ai i Cikalleshit me penallti në fundin e kohës së rregullt.
Gol pas 8 minutash dhe evidenca se Roshi nuk ishte lojtari i duhur për rolin. Coman ndëshkoi kuqezinjtë, që rrezikuan shpejt të pesonin të dytin, duke e detyruar Rejan të ndryshojë krahët e Hysaj me Roshin. Por gjërat nuk u rregulluan, sepse po nga krahu i fierakut erdhën rreziqet dhe goli i dytë. Këtë herë gabimi ishte total dhe Hernandez mund të shërbente lehtësisht për Giroud. Mund të shkonte edhe më keq, sepse Griezmann humbi penalltinë për 3-0 në një aksion që erdhi po nga krahu i Roshit. Edhe goli i tretë i Coman nisi po në një aksion në të djathtë ku Roshi linte krejtësisht vetëm Ismajlin. Gjelat dominuan mund të rrisnin ndjeshëm kuotën e golave, që Strakosha e Ismajli e frenuan sa mundën, por që në inkursionin e Ikone në të 84 ishin të pafuqishëm.
Shqipëria bëri fare pak, në dy inkursione të Roshit, që bën të vlejë karakteristikat që ka. Asnjë goditje në portë me aksion, edhe pse Gjasula i dha një lloj stabiliteti mesfushës. Mungoi inisiativa, ndërtimi i aksioneve dhe imponimi në anët e Lloris, që mund ta bënte Francën të kishte kujdes prapa. Goli i Cikalleshit me penalltinë e fituar nga vetë sulmuesi në minutën e 90 vlen për statistikën e për të mos e mbyllur ndeshjen e Lloris pa një goditje në portë.
Ajo që u duk qartë ishte se diferencat ishin shumë të mëdha për të shpresuar në ndonjë mrekulli. E për fat, Deschamps nuk kishte Pogba, Mbappe e Kante. Tani kundër Islandës të martën duhet një Shqipëri krejt ndryshe për të qëndruar në lojë.
.
