Shfaqjet propagandistike të kryeministrit shënuan një kulm këtë të premte, kur në qendër të Lushnjes u shfaqën papritur një grup ministrash dhe deputetësh, të cilët sipas një skenari qesharak, kishin ndarë rolet për pjesën teatrale “Pastrimi i Qytetit”.
Disa goxha burra e gra vinin vërdallë në një lulishte të vogël, dikush me thes mbeturinash në dorë, një tjetër me korrëse bari, e disa duke mbledhur letra e shishe plastike. Në aksion e sipër, mbërriti edhe vetë regjisori- kryeministër, i veshur si një rockstar, i cili nga një bordurë më e lartë mbikëqyrte performancën e vartësve të tij.
Por e veçanta e këtij skeçi komik nuk ishte përdorimi deri në poshtërim i ministrave dhe deputetëve për trillet që i kalojnë në kokë regjisorit të çartur. Ky nuk është më një problem. Pasi arriti ndërzimin artificial të Partisë Socialiste me Rilindjen, rraca e re që ka populluar mazhorancën nuk e ka më në ADN dinjitetin dhe përgjegjshmërinë. Ata mund të pranojnë të trajtohen si numra nga kryeministri, të luajnë çdo rol që u caktohet, të bëhen kolegë me persona me rekorde kriminale apo të jenë pjesë e një kazani që mban damkën e krimit, korrupsionit dhe drogës. Pra çështja nuk është pse disa individë, dikur me autoritet politik e publik, sot janë shndërruar në kukulla shëtitëse për të dhënë shfaqje nëpër Shqipëri.
Ajo që u vu re në Lushnje, ishte diçka tjetër më e rëndë. Kur kryeministri, ministrat, deputetët, të zgjedhurit lokalë, ndërmarrin një aksion dhe zbresin në terren, presupozohet qw një pjesë e madhe e qytetarëve duhet t’i ndjekë dhe të jetë me ta në një fushatë që pretendon të jetë kaq sensibilizuese. Por në barishten e Lushnjes, përveç 10- 20 aktivistëve të sjellë aty dhe ndonjë bullafiqi që bënte foto me celular, nuk kishte askënd tjetër që të bashkohej me ministrat e Ramës (shihni videon në shkrimin e lapsi.al më poshtë). Sipas gazetarëve lokalë, një pjesë e banorëve shihnin nga dritaret si mblidheshin mbeturinat poshtë shtëpive të tyre, ndërsa ata që kalonin aty pari nuk merrnin mundimin të kthenin as kokën.
Pamja që u prodhua nga ky aksion ishte ajo e një trupe të vogël teatrore që ishte ndalur për të performuar pjesën e radhës, në mungesë të spektatorëve. Trupës dhe regjisorit sigurisht që nuk i interesojnë spektatorët. Ata janë aty për kamerat dhe mikrofonat që do të regjistrojnë spektaklin e një qeverie që punon. Dhe siç shihet nga pamjet, sapo kryeministri ka bërë inspektimin me syzet e tij alla Robert Alia, të gjithë u kanë hipur makinave dhe ia kanë krisur në ndonjë kafene. Sepse këto aksione nuk konsiderohen më si mjet për të arritur qëllimin, që është pastrimi i Shqipërisë, por janë kthyer vetë në qëllim, që është propagandimi i një qeverie që bën sikur punon.
Pikërisht ky abuzim i skajshëm me propagandën bajate dhe qesharake i qeverisë Rama, shpjegon edhe indiferencën ekstreme të qytetarëve në Lushnje. Ata e dinë se trupa qeveritare ka ardhur aty thjesht për të regjistruar. Do bëjnë skeçin shpejt e shpejt para kamerave, do japin ndonjë intervistë me vegla në dorë e do mbledhin takëmet për t’u kthyer në Tiranë. Nuk ka më asnjë naiv që të besojë se këto parodi do të pjellin ndonjë ndryshim. Bëhet fjalë për një grup pushtetarësh të shkëputur nga realiteti, që prej kohësh janë shndërruar në aktorë të një seriali që luhet vetëm nëpër ekrane. Ata nuk ngjallin më as kureshtjen e fëmijëve që mund t’i shkonin pas një trupe cirku të lodhur.
Dhe ky fenomen përbën kulmin e asaj që ndodhi këtë të premte në Lushnje. Kur aktorët janë të vetëdijshëm për fallcitetin e raportit të tyre me spektatorët, e megjithatë vazhdojnë të luajnë me sallën bosh. Pra nuk marrin mundimin as të sajojnë një mbështjellje hipokrite për manipulimin e tyre. Njerëzit le të mendojnë çfarë të duan, ata e mbaruan pjesën e tyre: shkuan, performuan, dolën në tv... E plotësuan normën e propagandës, paçka se ajo nuk ngjit tek askush. Të bësh propagandë me qëllim manipulimin e opinionit publik është një abuzim dhe të bësh propagandë vetëm për hir të propagandës është një sëmundje. Po të shohësh me vëmendje videon e “aksionit” në Lushnje, të gjithë duken të sëmurë.
