“Unë nuk ëndërroja të isha këngëtare, unë deliroja. Ishte diçka patologjike.”, shprehet Ermonela.
Për të siguruar të ardhura, kujdesej për fëmijë dhe të moshuar. Shkoi për të marrë leksionet e para nga një emër i madh i muzikës italiane dhe botërore, Katia Ricciarelli, për të mos u larguar më që aty. “Shkova kur isha 18 vjeç, pa asnjë qindarkë në xhep. Punoja ku të mundesha. Kam patur ditë kur, sinqerisht, nuk kisha asgjë për të ngrënë. Kam vuajtur poshtërimet më të paimagjinueshme. Jam ndier mjerane, sikur s’e meritoja vendin tim në këtë botë. Por s’e thashë kurrë me zë të lartë, sepse vetëm nga fakti i pranimit, më vinte rëndë. Kështu, çdo natë kur shtrihesha për të fjetur, dëshiroja kaq fort ta realizoja ëndrrën time. Kjo më mbajti gjallë.” Siç vë në dukje “El Pais”, publiku është aq i ndjeshëm sa ta kuptojë. Interpretim pas interpretimi, sot Ermonela Jaho është një prej sopranove më të famshme dhe më të vlerësuara në botë. “Madamme Butterfly”; “La Traviata”; “La Boheme”; janë vetëm disa prej kryeveprave të muzikës operistike, ku Ermonela Jaho ka lënë padyshim gjurmë në mendjen e kritikëve më të rëndësishëm, që kurdoherë e duartrokasin në artikuj për mediat më të njohura.
